و خدايی که در این نزديکيست.......

 

روا مدار   بيداريم در همه ي سالگردها

غروب فصلی

این کفتران عاصی شهر

به انزوای سکت آن سوی میله های بلند

هرگز طلوع سلسله وار شبی در اینجا نیست

و تو بسان همیشه ، همیشه دانستن

چه خوب می دانی

که این صدای کاذب جاری درون کوچه و کومه

در این حصار شب زده ی تار

بشارتی ست

بشارت ظهور جوانه

جوانه های بلند

که رنگ اناری میله

با آن شتاب و بداهت

دروغ بزرگ

زمانه خود را

در اوج انزجار انکار می کنند

ولي ما انكار نخواهيم كرد

 

 
   خسرو گلسرخي

 

نوشته شده توسط samaneh در سه شنبه بیست و نهم آبان 1386 ساعت موضوع | لینک ثابت

                  

                     گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

          و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است

                            با ریشه چه می کنید؟

            گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای

                      پرواز را علامت ممنوع میزنید

              با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

                               گیرم که می زنید

                               گیرم که می برید

                               گیرم که می کشید

                      با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید

 

 

نوشته شده توسط samaneh در جمعه یازدهم آبان 1386 ساعت موضوع | لینک ثابت

 

اشک رازی است

 

لبخند رازی است

 

عشق رازی است

 

 

اشک آن شب لبخند عشقم بود

 

 

قصه نیستم که بگویی

 

نغمه نیستم که بخوانی

 

صدا نیستم که بشنوی

 

یا چیزی چنان که ببینی

 

یا چیزی چنان که بدانی...

 

 

من درد مشترکم

 

مرا فریاد کن.

 

 

درخت با جنگل سخن می گوید

 

علف با صحرا

 

ستاره با کهکشان

 

و من با تو سخن می گویم.

 

 

نامت را به من بگو

 

دستت را به من بده

 

حرفت را به من بگو

 

قلبت را به من بده،

 

من ریشه های تو را دریافته ام

 

با لبانت برای همه ی لب ها سخن گفته ام

 

و دست هایت با دستان من آشناست.

 

 

در خلوت روشن با تو گریسته ام

 

برای خاطر زندگان،

 

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

 

زیباترین سرودها را

 

زیرا که مردگان این سال

 

عاشق ترین زندگان بودند.

 

 

دستت را به من بده

 

دست های تو با من آشناست

 

ای دیر یافته! با تو سخن می گویم.

 

بسان ابر که با توفان

 

بسان علف که با صحرا

 

بسان باران که با دریا

 

بسان پرنده که با بهار

 

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

 

 

زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام

 

زیرا که صدای من

 

با صدای تو آشناست

 

 

نوشته شده توسط samaneh در شنبه پنجم آبان 1386 ساعت موضوع | لینک ثابت