و خدايی که در این نزديکيست.......

 

خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند

و دست منبسط نور روي شانه آنهاست.

 

 نه، وصل ممكن نيست،

 

هميشه فاصله اي هست.

 

دچار بايد بود

و گرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف

حرام خواهد شد.

 

و عشق

سفر به روشني اهتزاز خلوت اشياست.

 

و عشق صداي فاصله هاست.

صداي فاصله هايي كه

غرق ابهامند.

 

نه.

صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند

و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر.

 

هميشه عاشق تنهاست

 

«سهراب سپهری»

 

نوشته شده توسط samaneh در پنجشنبه سیزدهم فروردین 1388 ساعت موضوع | لینک ثابت